„Nie ma rzeczy niemożliwych i nigdy nie wolno się nam poddawać, bez względu na to, jaką walkę wewnętrzną toczymy z własnymi koszmarami.”
– Agnieszka Matuszak, „Wojownik Światła”
Każdy z nas toczy jakąś walkę. Niewidzialną. Cichą. W środku. Z lękami, które wracają nocą. Myślami, które nie dają spokoju. Z ranami, które nikt nie widzi, bo nauczyliśmy się je przykrywać uśmiechem. Nikt nie dostrzega bitew, które rozgrywają się w naszym wnętrzu i właśnie dlatego są one tak bolesne i tak prawdziwe. Ta codzienna walka z samym sobą, z wątpliwościami, z przeszłością czy przyszłością to najtrudniejsza z bitew, jaką można stoczyć. Jednak też najważniejsza. Bo właśnie ona czyni z nas wojowników światła.
Agnieszka Matuszak „Wojownik Światła” – Każdy niesie inny ciężar
Zbyt łatwo oceniamy siebie i innych. Porównujemy bóle, dramaty, straty. Mówimy: „Ty to masz dobrze, inni mają gorzej” albo „Czemu wciąż się smucisz, przecież nic się nie stało?”. Tymczasem dla jednych strach przed rozmową może być paraliżujący. Dla innych strata przyjaciela jest jak amputacja części duszy. Nie ma skali. Nie ma miernika. Każda walka jest inna. Każdy ból jest prawdziwy. I każdy zasługuje na szacunek.
To, co nas ratuje, to zrozumienie tego, że każdy nosi coś, czego nie widać. Że koszmar nie musi mieć konkretnego imienia. Wystarczy, że niszczy od środka. I że nie jesteśmy słabi, jeśli go odczuwamy. Jesteśmy ludźmi.
Wewnętrzny koszmar nie oznacza przegranej
Koszmar to nie tylko złe sny. Czasem to wspomnienia, które wracają, gdy wszystko wydaje się już ułożone. Czasem to głos, który powtarza, że nie jesteś wystarczająca. Jednak to nie znaczy, że jesteś słaba. To znaczy, że żyjesz, czujesz. Że jesteś prawdziwa.
Wojownik światła nie jest tym, kto nie upada. Jest tym, kto wstaje. Kto mimo strachu próbuje. Kto po nocy znów wygląda świtu. I właśnie w tym tkwi największa siła. Nie w tym, że nie boli, ale w tym, że nie poddajesz się, nawet gdy boli najbardziej.
Agnieszka Matuszak „Wojownik Światła” – Jak szukać światła, gdy jest ciemno?
Nie ma jednej recepty, ale są ścieżki, które pomagają.
Zatrzymaj się. Choćby na chwilę. Usiądź w ciszy i poczuj siebie. Nie uciekaj. W chaosie można zgubić serce.
Pisz. Nawet jeśli myśli są pogmatwane. Pisz, żeby je zobaczyć. Żeby dać im przestrzeń.
Rozmawiaj. Z kimś, kto słucha. Czasem jedno dobre słowo zmienia wszystko.
Dziękuj. Za najmniejsze rzeczy. Promień słońca, kubek herbaty. Za to, że wciąż tu jesteś.
To nie są wielkie gesty. Ale to one zapalają latarnię.
Twoja walka ma znaczenie
Może teraz czujesz się samotna. Może myślisz, że to, co przeżywasz, nie ma sensu. Że już nie masz siły. Jeśli to czytasz, to znaczy, że wciąż jesteś w drodze. Wciąż idziesz. A to znaczy więcej, niż myślisz.
Każdy wojownik światła zna smak ciemności, ale nie pozwala, by ona go zdefiniowała. Pamięta, że światło nie zawsze jest jasne. Czasem to tylko iskra, ale to wystarczy, by przeżyć kolejny dzień. I zapalić ją w kimś innym.
Bo twoja walka, choćby niewidzialna , ma sens. I choćbyś nie widziała teraz wyjścia, ono tam jest. Światło istnieje. I czeka na ciebie.